Un poema de Nadia López García.

Por: Nadia López García

Kukana ini
Kachi me matzanu ña kukana
kukana vasa yee nuu ntí’í,
anima ntachí nuu yùcha,
nuu anima kuaku ra kuaku
ra koo tsikuiin.
Koi tachi nakoo
ichi yu’u
ra tutsi ntaa.
Kukana lasu me ini
ke’e me sukú ra koo kunche kusu.
Stata kukana:
kuchi arnica chikui,
kuchi alcohol,
kuchi iín chikui,
na nuun na nikai
ntuchinuu,
ntaa
ra nchacha.


De la tristeza
Decía mi abuela que cuando la tristeza
parece no tener fin,
es probable que el alma se nos haya caído
en el río,
por eso llora y llora
y no puede detenerse.
Nos falta el aire,
la boca se nos seca
y las manos nos duelen.
Pareciera que la tristeza se nos ha trepado,
se nos agarra del cuello y dejamos de soñar.
Para curarla:
baños con agua de árnica,
baños con alcohol,
baños con agua salada
para que se nos deshinche el corazón,
los ojos,
las manos
y también las alas.

About The Author